یک استاد با شاگردش در صحرا راه می رفتند.استاد به شاگردش می گفت که باید همیشه به خداوند اعتماد کند چون او از همه چیز آگاه هست.شب فرارسید و آنها تصمیم گرفتند که اطراق کنند.استاد خیمه را برپا کرد و شاگردش را فرستاد تا اسب هارا به سنگی ببندد.اما وقتی کنار سنگ رسید به خودش گفت:استاد دارد مرا آزمایش می کند.او می گوید که خداوند از همه چیز آگاه است.آن وقت از من می خواهد که این اسب ها را ببندم.او می خواهد ببیند آیا من ایمان و توکل دارم یا نه.سپس به جای اینکه آنها را ببندد ، دعای مفصلی خواند و افسارشان را به دست خدا سپرد.
روز بعد وقتی بیدار شدند اسبها رفته بودند.شاگرد که ناامید و ناراحت شده بود ، نزد استاد رفت و شکایت کرد و گفت:دیگر هیچ وقت حرف او را باور نخواهد کرد ، چون خداوند از هیچ چیز مراقبت نمی کند و فراموش کرد که اسبها را نگهداری کند.استاد جواب داد:
- تو اشتباه می کنی خداوند می خواست از اسبها نگهداری کند ولی برای این کار نیاز به دستان تو داشت که افسار آنها را به سنگ ببندد
نتیجه: مشیت و رحمت خداوند برای انسان هرچه باشد یقینا بدون همکاری خود شخص نمی تواند جامه عمل بپوشد.

سهشواری به دوستش گفت:(بیا به کوهی که خدا آنجا زندگی می کند برویم.میخواهم ثابت کنم که او فقط بلد است به ما دستور بدهد و هیچ کاری برای خلاص کردن ما از زیر بار مشقات نمی کند.)
دیگری گفت:(موافقم.اما من برای ثابت کردن ایمان می آیم.)
وقتی به قله رسیدند شب شده بود.درتاریکی صدایی شنیدند:(سنگ های اطرافتان را بار اسبانتان کنید و آنهارا پایین ببرید)
سهشوار اولی گفت: (می بینی؟بعد از چنین صعودی او از ما می خواهد که بار سنگین تری را حمل کنیم:محال است که اطاعت کنم).دیگری به دستور عمل کرد.وقتی به دامنه کوه رسیدند ، هنگام طلوع بود و انوار خورشید ، سنگ هایی را که سهشوار مومن با خود آورده بود ، روشن کرد.آنها خالص ترین الماسها بودند.
نتیجه:تصمیمات خداوند مرموزند اما همواره به نفع ما هستند.

منبع :کتاب شما عظیم تر از آنی هستید که می اندیشید از مسعود لعلی